Σε όλα τα σχήματα σου

Μα κάθε φορά που φιλάω με πάθος
τα όνειρα σου, αλλάζεις συθέμελα,
τους συντελεστές δόμησης μου…

Εσύ…

Η σχηματοποίηση του μεταμέλλοντος μου.

Εσύ…

Το άρωμα των ζωγραφισμένων αναστεναγμών στο αίμα μου.

Εσύ…

Ο δοξασμένος παγκόσμιος ονειρευτής μου…


Κι εγώ…

Η απόλυτα δική σου νόηση,
στα αδιάβατα και απαγορευμένα όρη
της ερωτικής νοημοσύνης σου…

Χωρίς εσένα δεν έχω μορφή.
Χωρίς εμένα δεν έχεις
μούσα.

Και σ’ αγαπώ.
Σε όλα τα σχήματα σου…

Περίμενα

Μ’ έσφιξες τόσο δυνατά, που πίστεψα
θα γευτείς την ψυχή μου στο σώμα.
Κι έτσι φίλησα στα σκληρά σου χείλη,
τις ανάλγητες λέξεις σου.

Στην αρσενική σου ιεραρχία
η θηλυκή μου πλευρά, ασέλγησε.
Με την ελπίδα να με ανατρέψεις,
με κάθε τρόπο, στην απόλυτη λογική σου.

Πότε πιστεύεις θα με συγκλονίσεις
σταθερά και αμετάκλητα;
Έχεις στα μάτια το πάθος
που βαθαίνει και κάνει έρωτα;

Περίμενα έναν πόλεμο μαζί σου.
Να νιώσω κάθε αδιαπέραστο όπλο σου.
Να υποφέρει στα ένστικτα μου,
από ανεξάντλητη
αγάπη…

Ήθελα τη μελωδία της φωνής σου
καθώς κυλά στην αφή μου ηδονικά
,
λίγο πιο έξω απ’ τον ξέφρενο βωμό
των θέλγητρων σου…

Σε γνωρίζω.

Περισσότερο απ’ τις θεωρίες σου.
Επιθυμώ να αποδομήσω τις ενοχές
που υποδύεσαι, σαν να μην χρειάστηκε
η ύπαρξη μαζί τους.

Σε περίμενα.

Στις ετερόφωτες όψεις του εγωισμού σου.
Να σφίξεις στους καρπούς μου
δύο
τριαντάφυλλα, που ζήλευαν,
καθώς πέθαιναν για μένα…

Περίμενα.

Εσένα.
Μόνο εσένα.

Κι εσύ…
Με απογοήτευσες.

Δεν σε ποθώ
Και δε σε θέλω.

ΑΝΤΙΟ.

Έλα

Έλα πάλι απόψε, να αθωώσουμε,
τον χειρότερο εαυτό μας.
Να ντύσουμε φτηνά, τα
σ’ αγαπώ,
με χείλη ψεύτικα.

Να κατακτήσουμε μια θέση απελπισίας,
στην ανεκδήλωτη απουσία.
Και με μανία να γευτούμε τη λαγνεία,
της ενσώματης φθοράς.

Έλα…

Να γίνουμε χειρότεροι
απ’ τα αμείλικτα ένστικτα μας.
Ν’ αφήσουμε υποσχέσεις χάρτινες
να μας χτυπήσουν στο λαιμό.

‘Ελα…

Και μη σκεφτείς τις συνέπειες
των αμαρτιών μας,
το πρόσωπο πάνω στη μάσκα μας,
την λιωμένη συνείδηση της παρακμής μας.

Έλα…

Για μια αβέβαιη νύχτα θαυμασμού.
Να τερματίσουμε τον έρωτα στα φώτα του.
Να μουτζουρώσουμε τ αστέρια στο πρόσωπο μας.
Και μέτρα μια μάχη στη φυγή.

‘Ελα και φύγε.

Να γίνεις ανεκπλήρωτος, να γίνω προσμονή.
Να τσαλακώσουμε τον κόσμο μας στην θλίψη,
να ξεγελάσουμε τον πάγο στη φωτιά.

‘Ελα…

Γιατί αν δεν έρθεις Εσύ, κανείς καρπός
δε θα φτιαχτεί, ως απαγορευμένος…

Εκείνη

Εκείνη… Εκείνη…

Στην χρυσή της καρδιά μόνο πάγος.
Σε φιλήδονες νύχτες, ιχνηλάτες με
πάθος.

Εκείνη… Εκείνη…

Στ’ ανεξίτηλο δέρμα, απλώνουν πάλι φιλιά τα φεγγάρια.

Εκείνη… Εκείνη…

Μια
αχτίδα θαρρείς περιμένει
και τη μοίρα υφαντό της να ψέλνει.

Τ’ αλμυρό το φιλί της στο στόμα,
με κραγιόν σε μπουκάλι με πώμα.

Εκείνη… Εκείνη…

Ζωγραφίζει απλωμένα σεντόνια,
ηδονές αφημένες σε δώμα…

Εκείνη… Εκείνη…

Στα ξανθά της μαλλιά ακροβάτες σε μπούκλες.
Την κρατάς, την φιλάς, και σωπαίνει.

Εκείνη… Εκείνη…

Την ποθείς.
Την μισείς.
Την λατρεύεις.

Δεν αντέχεις χωρίς τον βωμό της.
Στ’ όνομα της
φιλάς τον σταυρό της.

Εκείνη… Εκείνη…

Σε ποθεί, σε ζητά και σε ψάχνει.

Μα στο τέλος, αυτή δεν υπάρχει
.

Η Ηθική στήριξη της τεχνολογίας στην Τέχνη

Η ελευθερία έκφρασης και δημιουργίας μπορεί να διοχετευτεί μέσα από δικά μας ψηφιακά κανάλια επικοινωνίας
αποκόπτοντας την «εξάρτηση» μας από συστήματα παγιωμένα και δύσβατα.

Η έκπτωση εαυτού είναι και η πτώση του και αναγωγή του σε θύμα του θύτη του. Όσο τον τρέφουμε τόσο θυματοποιεί τους επόμενους στόχους του. Πρέπει να συμβάλλουμε στην προστασία των μελλοντικών καλλιτεχνών, μη ενδίδοντας σε οτιδήποτε καταπατά την ανθρώπινη ελευθερία και αξιοπρέπεια.

Ο Έρωτας δεν είναι ούτε προπληρωμένο εισιτήριο, ούτε πανδοχείο διερχομένων, ούτε η καταναγκαστική εκπόρνευση και κακοποίηση της γυναικείας φύσης και θηλυκότητας.

Ο Έρωτας είναι η Θεία έκφραση της τελειότητας και της απίστευτης Δημιουργίας του Θεού στην Φύση & τα πλάσματα. Ανθρώπινα & μη…

Για να μην αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι ως αντικείμενα, ας μην ενισχύουμε και ας μην αποδεχόμαστε την πνευματική υποτέλεια με το περιτύλιγμα της πολλά υποσχόμενης πολυτέλειας και υποτιθέμενης ποιότητας.

Δημιουργούμε το μέλλον των παιδιών μας και όχι το παρελθόν
που θα γίνει το παρόν του ακαθόριστου χωροχρονικού μας αποτυπώματος.

Ας προστατεύσουμε τον ναό που κατοικεί το σάρκινο περίβλημα μας και ας απολαύσουμε τον έρωτα σε όλες του τις διαστάσεις χωρίς να επιτρέπουμε τον επερχόμενο θάνατο του…

Κοινωνικοί ρόλοι και συνέπεια εαυτού

Είμαστε ο ρόλος μας ή οι διαμορφωτές του;

Οφείλουμε να είμαστε συνεπείς σε αυτό που πρεσβεύουμε;
Εάν είναι η επιλογή μας, ναι…
Αν όχι….

Η λεξιπλαστική μας ικανότητα δεν θα πρέπει να γίνει ο αυτοεγκλωβισμός μας σε νόρμες & κοινωνικά δυσβάσταχτα αυτοδημιούργητα κουστούμια.

Η Τέχνη ανυψώνει την κοινωνία ή η κοινωνία διαμορφώνει την Τέχνη;

Το να είμαστε ο εαυτός μας σε έναν κόσμο άφιλτρων υποσχέσεων,
αποτελεί την ναρκαλίευση του αθέμιτου αυτο-υπονομευτικού ανταγωνισμού μας.

Ο Έρωτας, από την πλήρη ενοχοποίηση του μέχρι την συμβολική εμπορευματοποίηση του
συγκροτεί τον υποσυνείδητο αυτόχειρα των συστημικών πόθων μας.

Πετυχημένη είναι η γυναίκα που ποιεί την ακαδημαϊκότητά της όχι για να εξοστρακίσει την πατριαρχική προαιώνια προτυποποίηση, αλλά για να αναδείξει την ξεχωριστή πεμπτουσία της αδιαμφισβήτητης ισότητας της.

Στην μετα αποκαλυπτική εποχή του ψηφιακού ανασχηματισμού, προσαρμοζόμαστε ή απελευθερωνόμαστε ηγετικά στην λοξοδρόμηση των προκαθορισμένων τάσεων του βηματισμού μας;

Βαθιά ενορατικοί και ασύγχρονα τηλεπαθητικοί σε αυτό που είμαστε πριν γίνουμε αυτό που υπήρξαμε,
διαμορφώνουμε ομόκεντρα και φυγόκεντρα τον εαυτό, στον συλλογικό νου της Συμπαντικής συγχορδίας.

Ο υψηλός πολιτικός και επιστημονικός λόγος δεν θα μπορούσε να μην είναι ποίηση που εναποθέτει την λογική του στη βαθιά σκιερή ματιά μας πριν την ανατολή των ανομολόγητων προσδοκιών μας.

Θα γίνω άραγε η ανεπίσημη αίγλη, σε μια σοβαρή άκαμπτη ανελαστική προσέγγιση
της ζοφερής φιλμνουαρικής μελαγχολικής μου πραγματικότητας;

Το μόνο που ξέρω είναι πως…

Είμαι Γυναίκα.
Και είσαι Άντρας…

Και πάντα θα με συγκλονίζει η θεόπλαστη φύση σου…
Σε όλα τα «Ε» του έρωτα που έχτισαν το Άκτιστο Φως μέσα σου…

Σαγήνευσε με!

Πάρε με!
Στην Ευφυΐα της ομορφιάς σου...

Ως ανέγγιχτο μοσχομύριστο Ρόδο των Εκλεκτών οραματισμών σου.
Ασυγχώρητα και πανοραμικά, γραμμοσκιάζω πάλι
το σκοτεινό ψεγάδι της ανεκδήλωτης αμαρτίας σου.

Εγώ.
Το άφιλτρο μανιφέστο του πνευματικού οργασμού σου…

Εγώ.
Η ασημοστόλιστη καρδιά στον ατσαλάκωτο χρυσαφένιο κόσμο σου…

Εγώ.
Η Ασήμαντη Δεσποσύνη της Πριγκιπικής Ομορφιάς σου…

Η Ειμαρμένη της Αμαρτίας σου

Κι αυτό το βράδυ μελωδώ για την Αγάπη και τον Έρωτα…

Ως πορφυρό μετάξι.

Ως οπτασία.
Ως απαγορευμένη φαντασίωση της προστακτικής σου…

Γιατί είμαι Γυναίκα.
Και είσαι Άντρας.

Και πάντα θα με συγκλονίζει η σύλληψη του Θεού
στην απόλυτη εκδοχή σου.

Πως μπορώ ν’ αντισταθώ στο σύμβολο
των κυκλικών επιθυμιών μου;

Ανεπιστρεπτί τα χείλη σου σφαλίζουν τα δικά μου,
καθώς εξανεμίζονται οι καρδιές μας σε λωτό.

Αισθάνομαι την αλχημεία σου να με κόβει,
στον πιο καταιγιστικό ενδοιασμό μου.

Εσύ…
Ο εμπνευστής των ανεξιχνίαστων λογισμών μου στο χαρτί.

Εσύ…
Ο γητευτής που σκιαγραφεί το δέρμα μου στα γλυπτά σου.

Αγαπημένε, ο ομορφότερος των ποιητών
και ο αρχαιότερος των αρχοντικών.

Εσύ…
Η ανεξίτηλη προφητεία των στεναγμών μου.

Και μόνο εγώ…
Η Ειμαρμένη της Αμαρτίας σου.