Εκείνη

Εκείνη… Εκείνη…

Στην χρυσή της καρδιά μόνο πάγος.
Σε φιλήδονες νύχτες, ιχνηλάτες με
πάθος.

Εκείνη… Εκείνη…

Στ’ ανεξίτηλο δέρμα, απλώνουν πάλι φιλιά τα φεγγάρια.

Εκείνη… Εκείνη…

Μια
αχτίδα θαρρείς περιμένει
και τη μοίρα υφαντό της να ψέλνει.

Τ’ αλμυρό το φιλί της στο στόμα,
με κραγιόν σε μπουκάλι με πώμα.

Εκείνη… Εκείνη…

Ζωγραφίζει απλωμένα σεντόνια,
ηδονές αφημένες σε δώμα…

Εκείνη… Εκείνη…

Στα ξανθά της μαλλιά ακροβάτες σε μπούκλες.
Την κρατάς, την φιλάς, και σωπαίνει.

Εκείνη… Εκείνη…

Την ποθείς.
Την μισείς.
Την λατρεύεις.

Δεν αντέχεις χωρίς τον βωμό της.
Στ’ όνομα της
φιλάς τον σταυρό της.

Εκείνη… Εκείνη…

Σε ποθεί, σε ζητά και σε ψάχνει.

Μα στο τέλος, αυτή δεν υπάρχει
.

Η Ηθική στήριξη της τεχνολογίας στην Τέχνη

Η ελευθερία έκφρασης και δημιουργίας μπορεί να διοχετευτεί μέσα από δικά μας ψηφιακά κανάλια επικοινωνίας
αποκόπτοντας την «εξάρτηση» μας από συστήματα παγιωμένα και δύσβατα.

Η έκπτωση εαυτού είναι και η πτώση του και αναγωγή του σε θύμα του θύτη του. Όσο τον τρέφουμε τόσο θυματοποιεί τους επόμενους στόχους του. Πρέπει να συμβάλλουμε στην προστασία των μελλοντικών καλλιτεχνών, μη ενδίδοντας σε οτιδήποτε καταπατά την ανθρώπινη ελευθερία και αξιοπρέπεια.

Ο Έρωτας δεν είναι ούτε προπληρωμένο εισιτήριο, ούτε πανδοχείο διερχομένων, ούτε η καταναγκαστική εκπόρνευση και κακοποίηση της γυναικείας φύσης και θηλυκότητας.

Ο Έρωτας είναι η Θεία έκφραση της τελειότητας και της απίστευτης Δημιουργίας του Θεού στην Φύση & τα πλάσματα. Ανθρώπινα & μη…

Για να μην αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι ως αντικείμενα, ας μην ενισχύουμε και ας μην αποδεχόμαστε την πνευματική υποτέλεια με το περιτύλιγμα της πολλά υποσχόμενης πολυτέλειας και υποτιθέμενης ποιότητας.

Δημιουργούμε το μέλλον των παιδιών μας και όχι το παρελθόν
που θα γίνει το παρόν του ακαθόριστου χωροχρονικού μας αποτυπώματος.

Ας προστατεύσουμε τον ναό που κατοικεί το σάρκινο περίβλημα μας και ας απολαύσουμε τον έρωτα σε όλες του τις διαστάσεις χωρίς να επιτρέπουμε τον επερχόμενο θάνατο του…

Κοινωνικοί ρόλοι και συνέπεια εαυτού

Είμαστε ο ρόλος μας ή οι διαμορφωτές του;

Οφείλουμε να είμαστε συνεπείς σε αυτό που πρεσβεύουμε;
Εάν είναι η επιλογή μας, ναι…
Αν όχι….

Η λεξιπλαστική μας ικανότητα δεν θα πρέπει να γίνει ο αυτοεγκλωβισμός μας σε νόρμες & κοινωνικά δυσβάσταχτα αυτοδημιούργητα κουστούμια.

Η Τέχνη ανυψώνει την κοινωνία ή η κοινωνία διαμορφώνει την Τέχνη;

Το να είμαστε ο εαυτός μας σε έναν κόσμο άφιλτρων υποσχέσεων,
αποτελεί την ναρκαλίευση του αθέμιτου αυτο-υπονομευτικού ανταγωνισμού μας.

Ο Έρωτας, από την πλήρη ενοχοποίηση του μέχρι την συμβολική εμπορευματοποίηση του
συγκροτεί τον υποσυνείδητο αυτόχειρα των συστημικών πόθων μας.

Πετυχημένη είναι η γυναίκα που ποιεί την ακαδημαϊκότητά της όχι για να εξοστρακίσει την πατριαρχική προαιώνια προτυποποίηση, αλλά για να αναδείξει την ξεχωριστή πεμπτουσία της αδιαμφισβήτητης ισότητας της.

Στην μετα αποκαλυπτική εποχή του ψηφιακού ανασχηματισμού, προσαρμοζόμαστε ή απελευθερωνόμαστε ηγετικά στην λοξοδρόμηση των προκαθορισμένων τάσεων του βηματισμού μας;

Βαθιά ενορατικοί και ασύγχρονα τηλεπαθητικοί σε αυτό που είμαστε πριν γίνουμε αυτό που υπήρξαμε,
διαμορφώνουμε ομόκεντρα και φυγόκεντρα τον εαυτό, στον συλλογικό νου της Συμπαντικής συγχορδίας.

Ο υψηλός πολιτικός και επιστημονικός λόγος δεν θα μπορούσε να μην είναι ποίηση που εναποθέτει την λογική του στη βαθιά σκιερή ματιά μας πριν την ανατολή των ανομολόγητων προσδοκιών μας.

Θα γίνω άραγε η ανεπίσημη αίγλη, σε μια σοβαρή άκαμπτη ανελαστική προσέγγιση
της ζοφερής φιλμνουαρικής μελαγχολικής μου πραγματικότητας;

Το μόνο που ξέρω είναι πως…

Είμαι Γυναίκα.
Και είσαι Άντρας…

Και πάντα θα με συγκλονίζει η θεόπλαστη φύση σου…
Σε όλα τα «Ε» του έρωτα που έχτισαν το Άκτιστο Φως μέσα σου…

Σαγήνευσε με!

Πάρε με!
Στην Ευφυΐα της ομορφιάς σου...

Ως ανέγγιχτο μοσχομύριστο Ρόδο των Εκλεκτών οραματισμών σου.
Ασυγχώρητα και πανοραμικά, γραμμοσκιάζω πάλι
το σκοτεινό ψεγάδι της ανεκδήλωτης αμαρτίας σου.

Εγώ.
Το άφιλτρο μανιφέστο του πνευματικού οργασμού σου…

Εγώ.
Η ασημοστόλιστη καρδιά στον ατσαλάκωτο χρυσαφένιο κόσμο σου…

Εγώ.
Η Ασήμαντη Δεσποσύνη της Πριγκιπικής Ομορφιάς σου…

Η Ειμαρμένη της Αμαρτίας σου

Κι αυτό το βράδυ μελωδώ για την Αγάπη και τον Έρωτα…

Ως πορφυρό μετάξι.

Ως οπτασία.
Ως απαγορευμένη φαντασίωση της προστακτικής σου…

Γιατί είμαι Γυναίκα.
Και είσαι Άντρας.

Και πάντα θα με συγκλονίζει η σύλληψη του Θεού
στην απόλυτη εκδοχή σου.

Πως μπορώ ν’ αντισταθώ στο σύμβολο
των κυκλικών επιθυμιών μου;

Ανεπιστρεπτί τα χείλη σου σφαλίζουν τα δικά μου,
καθώς εξανεμίζονται οι καρδιές μας σε λωτό.

Αισθάνομαι την αλχημεία σου να με κόβει,
στον πιο καταιγιστικό ενδοιασμό μου.

Εσύ…
Ο εμπνευστής των ανεξιχνίαστων λογισμών μου στο χαρτί.

Εσύ…
Ο γητευτής που σκιαγραφεί το δέρμα μου στα γλυπτά σου.

Αγαπημένε, ο ομορφότερος των ποιητών
και ο αρχαιότερος των αρχοντικών.

Εσύ…
Η ανεξίτηλη προφητεία των στεναγμών μου.

Και μόνο εγώ…
Η Ειμαρμένη της Αμαρτίας σου.

Για πάντα

Θυμάσαι;
Ακροπατούσαμε στην νιότη και την ωριμότητα. Στη στιγμή και τον χρόνο. Το φθινοπωρινό φόρεμα μου, ανέγγιχτο στην ντουλάπα με το άρωμα σου. Εκεί όπου κρύβαμε τις μυστικές συναντήσεις μας. Σ’ εκείνη την μικρή παμπ με την λονδρέζικη προφορά και τον σκονισμένο ουράνιο θόλο.

«Πόση ομορφιά κρύβουν τα μάτια ενός άντρα όταν ντύνουν κατάσαρκα τις επιθυμίες μιας γυναίκας;»

Την καθήλωσε.
Την κατέκτησε.
Την δημιούργησε.
Και την σκόρπισε.

Τα χέρια της οδηγούσαν τα χρώματα πάνω στον καμβά του κι οι πίνακες του αποτύπωναν περίτεχνα τις αινιγματικές ιαχές της…

«Είναι η τέχνη πιο ερωτεύσιμη από μια γυναίκα ή η γυναίκα είναι ο
έρωτας της τέχνης;»

«Δεν περιμένω απαντήσεις», του είπε κι εκείνος ρούφηξε την ανάσα της, στα πέπλα του. Την μορφή της, στη σκιά του. Το άγγιγμα της, στο σώμα του. Κι όταν την άφησε απ’ τα χέρια του, ελευθερώθηκε.

Για να ζήσει. Για πάντα…

Διαφορετικά

Έξω ερημιά. Μέσα ευτυχία.

Πέρασες τα δάχτυλα σου απ’ τα μαλλιά μου καθώς οι χτύποι της ψυχής μου πάλευαν με το αίμα της καρδιάς στο στήθος μου.

Σ’ αγαπώ κορίτσι μου.

Τον κοίταξα βαθιά…

-Έχεις όλες τις κτητικές αντωνυμίες που λατρεύω.
Νιώθω μόνη στον κόσμο που με γέννησε…

Χαμογέλασες, τόσο ανέγγιχτα..

– Μέσα στις σκέψεις και τις φαντασιώσεις μου, αγγίζω την γυναίκα που λαχτάρησα… Όνειρο μου. Μια μέρα θ’αποδομήσω την θλίψη σου και θα την κάνω δική μου.

Έστρεψα το βλέμμα μου αλλού.

-Φοβάμαι το αύριο. Φοβάμαι για μας.

-Μπορώ να σε προστατέψω. Να σε κρύψω στο πιο λευκό μου πουκάμισο.
Να δεχτώ τις σφαίρες του σκοταδιού σου.

Κοίταξα το ρολόι μου.

Πρέπει να φύγω.

Μ’ έσφιξες. Στο μπράτσο. Δυνατά.

Ένιωσα την ζεστασιά της αύρας σου στο μάγουλο μου.

– Πες μου. Που πάνε τα συναισθήματα όταν αποχωρίζονται τον δημιουργό τους;

Έκλεισα την πόρτα πίσω μου.
Να γίνω ένα.
Με την αγάπη.
Με την λύπη.
Με την χαρά.
Με τον κόσμο.

Αυτά τα Χριστούγεννα θα είναι διαφορετικά.

Μοναδική και Ανεκτίμητη

Κάθε φορά που σε φωτογραφίζω χτίζω την Μούσα μου.

Κάθε φορά.
 
Τις νύχτες ψιθυρίζω τ’ όνομα σου στην υγρασία των δέντρων κι εσύ βάφεσαι κόκκινη στα απόκρημνα βουνά της άγριας φύσης μου.
 
Κάθε φορά.
 
Όπως η ανατολή.
Όπως το ηλιοβασίλεμα.
Όπως τα Ρόδα στον πολύτιμο κήπο μου.
 
Θ’ αφήσω το πιο έντονο χρώμα μου
στην αγνή σου ψυχή…
Θα σε κάνω δική μου,
πριν σε κλέψει η αποψινή πανσέληνος.
 
Θα λερώσω κάθε σου σκέψη με ροδοπέταλα…
Και θα σφίξω στα δάχτυλα μου
τον αμέθυστο πόθο σου…
 

Συνέχεια ανάγνωσης «Μοναδική και Ανεκτίμητη»