Η Γέννηση του Ρόδου

Κάθε ψυχή έχει το ρόδο της…

Μια μέρα, την ήμερα της σύλληψης, ανθίζει.

Προσπαθώντας ν’ αγγίξει μια άλλη
καρδιά που πιστεύει ότι
έχει αυτό που λείπει στο άρωμα του.

Και μια νύχτα, τη νύχτα της βαθιάς θλίψης, νικάει το παροδικό και γίνεται άφθαρτο.

Τυλιγμένο στις σελίδες ενός μελαγχολικού
ηλιοβασιλέματος.
Με εξώφυλλο την άνοιξη και οπισθόφυλλο το απόσταγμα ζωής του…

Μέχρι το επόμενο πρωινό που θα θυμίζει καλοκαίρι.
Μέχρι την επόμενη ζεστή αγκαλιά που θ’ αναζητήσει τον εαυτό του.

Ξέρεις κάτι; Όταν αγαπάς δεν υπάρχει τέλος.
Κι όταν πιστεύεις στην τελειότητα η αγάπη
μοιάζει τόσο όμορφη στ’ αγκάθια της.

Ένας άντρας.
Μια γυναίκα.

Κάθε φορά μια μοιραία συνάντηση.
Ένα φιλί.
Μια προσμονή.
Ένα αντίο.

Κάποιος μένει πίσω.
Κάποιος προχωράει μπροστά.

Υπάρχει το «για πάντα»;
Το «ποτέ» είναι τόσο απόλυτο και αληθινό;

Τι είναι η ευτυχία;
Τι παίρνουμε μαζί με
τις «αποσκευές» μας;

Ένα
τριαντάφυλλο.
Για να μην κρυώνει η καρδιά μας.

Κι έτσι ακριβώς πορευόμαστε.

Στη Μνήμη και την Αιωνιότητα….
Στην Ομορφιά και στον Έρωτα…