Η Ηθική στήριξη της τεχνολογίας στην Τέχνη

Η ελευθερία έκφρασης και δημιουργίας μπορεί να διοχετευτεί μέσα από δικά μας ψηφιακά κανάλια επικοινωνίας
αποκόπτοντας την «εξάρτηση» μας από συστήματα παγιωμένα και δύσβατα.

Η έκπτωση εαυτού είναι και η πτώση του και αναγωγή του σε θύμα του θύτη του. Όσο τον τρέφουμε τόσο θυματοποιεί τους επόμενους στόχους του. Πρέπει να συμβάλλουμε στην προστασία των μελλοντικών καλλιτεχνών, μη ενδίδοντας σε οτιδήποτε καταπατά την ανθρώπινη ελευθερία και αξιοπρέπεια.

Ο Έρωτας δεν είναι ούτε προπληρωμένο εισιτήριο, ούτε πανδοχείο διερχομένων, ούτε η καταναγκαστική εκπόρνευση και κακοποίηση της γυναικείας φύσης και θηλυκότητας.

Ο Έρωτας είναι η Θεία έκφραση της τελειότητας και της απίστευτης Δημιουργίας του Θεού στην Φύση & τα πλάσματα. Ανθρώπινα & μη…

Για να μην αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι ως αντικείμενα, ας μην ενισχύουμε και ας μην αποδεχόμαστε την πνευματική υποτέλεια με το περιτύλιγμα της πολλά υποσχόμενης πολυτέλειας και υποτιθέμενης ποιότητας.

Δημιουργούμε το μέλλον των παιδιών μας και όχι το παρελθόν
που θα γίνει το παρόν του ακαθόριστου χωροχρονικού μας αποτυπώματος.

Ας προστατεύσουμε τον ναό που κατοικεί το σάρκινο περίβλημα μας και ας απολαύσουμε τον έρωτα σε όλες του τις διαστάσεις χωρίς να επιτρέπουμε τον επερχόμενο θάνατο του…

Κοινωνικοί ρόλοι και συνέπεια εαυτού

Είμαστε ο ρόλος μας ή οι διαμορφωτές του;

Οφείλουμε να είμαστε συνεπείς σε αυτό που πρεσβεύουμε;
Εάν είναι η επιλογή μας, ναι…
Αν όχι….

Η λεξιπλαστική μας ικανότητα δεν θα πρέπει να γίνει ο αυτοεγκλωβισμός μας σε νόρμες & κοινωνικά δυσβάσταχτα αυτοδημιούργητα κουστούμια.

Η Τέχνη ανυψώνει την κοινωνία ή η κοινωνία διαμορφώνει την Τέχνη;

Το να είμαστε ο εαυτός μας σε έναν κόσμο άφιλτρων υποσχέσεων,
αποτελεί την ναρκαλίευση του αθέμιτου αυτο-υπονομευτικού ανταγωνισμού μας.

Ο Έρωτας, από την πλήρη ενοχοποίηση του μέχρι την συμβολική εμπορευματοποίηση του
συγκροτεί τον υποσυνείδητο αυτόχειρα των συστημικών πόθων μας.

Πετυχημένη είναι η γυναίκα που ποιεί την ακαδημαϊκότητά της όχι για να εξοστρακίσει την πατριαρχική προαιώνια προτυποποίηση, αλλά για να αναδείξει την ξεχωριστή πεμπτουσία της αδιαμφισβήτητης ισότητας της.

Στην μετα αποκαλυπτική εποχή του ψηφιακού ανασχηματισμού, προσαρμοζόμαστε ή απελευθερωνόμαστε ηγετικά στην λοξοδρόμηση των προκαθορισμένων τάσεων του βηματισμού μας;

Βαθιά ενορατικοί και ασύγχρονα τηλεπαθητικοί σε αυτό που είμαστε πριν γίνουμε αυτό που υπήρξαμε,
διαμορφώνουμε ομόκεντρα και φυγόκεντρα τον εαυτό, στον συλλογικό νου της Συμπαντικής συγχορδίας.

Ο υψηλός πολιτικός και επιστημονικός λόγος δεν θα μπορούσε να μην είναι ποίηση που εναποθέτει την λογική του στη βαθιά σκιερή ματιά μας πριν την ανατολή των ανομολόγητων προσδοκιών μας.

Θα γίνω άραγε η ανεπίσημη αίγλη, σε μια σοβαρή άκαμπτη ανελαστική προσέγγιση
της ζοφερής φιλμνουαρικής μελαγχολικής μου πραγματικότητας;

Το μόνο που ξέρω είναι πως…

Είμαι Γυναίκα.
Και είσαι Άντρας…

Και πάντα θα με συγκλονίζει η θεόπλαστη φύση σου…
Σε όλα τα «Ε» του έρωτα που έχτισαν το Άκτιστο Φως μέσα σου…

Σαγήνευσε με!

Πάρε με!
Στην Ευφυΐα της ομορφιάς σου...

Ως ανέγγιχτο μοσχομύριστο Ρόδο των Εκλεκτών οραματισμών σου.
Ασυγχώρητα και πανοραμικά, γραμμοσκιάζω πάλι
το σκοτεινό ψεγάδι της ανεκδήλωτης αμαρτίας σου.

Εγώ.
Το άφιλτρο μανιφέστο του πνευματικού οργασμού σου…

Εγώ.
Η ασημοστόλιστη καρδιά στον ατσαλάκωτο χρυσαφένιο κόσμο σου…

Εγώ.
Η Ασήμαντη Δεσποσύνη της Πριγκιπικής Ομορφιάς σου…