Διαφορετικά

Ήταν διαφορετικά.

Ο τρόπος που πλησίαζαν οι λέξεις τα χείλη της.
Η αναπνοή του που άγγιζε τα φωνήεντα της.
Όλα εκείνα τα σημάδια που άφηνε με το βλέμμα.
Η ένταση.
Μεταξύ των ολιγόλεπτων παύσεων…

Κι όπως τα βλέφαρα της υψώθηκαν στον ανομολόγητο μαγνητισμό του, ήρθες.
Εθιστικός στα όνειρα της.
Ως απόλυτο καταιγιστικό αναπόφευκτο Σύνδρομο Στοκχόλμης.
Κάθε βράδυ χόρευε στο μυαλό του σαγηνευτή της με τα μάτια ανοιχτά.
Φορούσε τα λευκά της φορέματα, εκείνα που δεν πενθούσαν το πρωί την ύπαρξη της…

Ήταν διαφορετικά.

Το άρωμα ανάμεσα στους τοίχους.
Η αφή που προσπερνάει τη σκέψη σου.
Η δεμένη όραση της στο σύμπαν που αχνοφαίνεται γήινο…
Η στενή επαφή των σκοτεινών επιθυμιών του, ασελγούσε στην πένα των αχαρτογράφητων προσδοκιών της…
Ο λεπτεπίλεπτος σαρκασμός του έσφιγγε κτητικά την ψυχή της καθώς συναντούσε τις δυσπρόσιτες περιοχές του μυαλού της…

Με μαγεύεις…

‘Έλεγε στον θύτη της καθώς έγραφε σε χαρτί όσα δεν τόλμησε να του πει καθηλωμένη από το βλέμμα του. Με μαγεύεις κι αδυνατώ να ξεφύγω από τον τρόπο που με δημιουργείς…

Με μαγεύεις…

Και οι λέξεις… Δεν περιγράφουν τον έρωτα.