Τα χείλη της είχαν το χρώμα των στοχασμών.
Της άρεσε να προκαλεί με το άγγιγμα των ρόδων.
Να μυρίζει τη σάρκα τους…
Να βυθίζεται στους σπασμούς τους.
Της άρεσε.
Όπως κι εσύ.
Οι αποτυπώσεις της είχαν τη μνήμη της ανεξίτηλης άνοιξης
που κάνει έρωτα στον ασπρόμαυρο άγριο χειμώνα.
Οι οπτικές της έκλεβαν τις μορφές σου.
Μέσα από κάθε πίνακα ζωγραφικής.
Οι φωτογραφίες της ήταν πλασμένες απ’ τα μάτια σου.
Καμιά φορά… Έσταζε βροχή.
Καμιά φορά… Έσταζε φωτιά.
Καμιά φορά… Έσταζε θλίψη.
Καμιά φορά… Έσταζε αίμα.
Μα κάθε φορά…
Εσένα.
- Σχόλιο
-
Εγγραφή
Εγγεγραμένος
Έχεις ήδη λογαριασμό στο WordPress.com; Συνδέσου τώρα.
Poetic Rose 
Την καλησπέρα μου και τον ασπασμό μου σε ένα ακόμα έξοχο ερωτικό ποίημα με το λυρισμό και τον ερωτισμό να ξεχειλίζει και να διαχέεται με υπέροχο τρόπο.
Μπράβο σου.
Μου αρέσει!Μου αρέσει!
Πάντα η παρουσία σου με τιμά. Καλές γιορτές και δημιουργικές!
Μου αρέσει!Αρέσει σε 1 άτομο
Και εγώ να σε ευχαριστήσω θερμά για κάθε τι όμορφο αναδύει η έμπνευση και δημιουργία σου. Καλές γιορτές.
Μου αρέσει!Μου αρέσει!